Aan niemand niet

 

we hebben gedaan wat we konden

we ontwaakten in de sneeuw

een droom was er niets bij

 

we gingen op weg dat wil zeggen

we sloegen wegen in

al wisten we niet waarheen te gaan

 

we doorkruisten de zware dennenbossen

‘s zomers beklommen ‘s winters de kale heuvels

om ver te kunnen kijken wat zagen we

 

we keken naar de sterren in de verte

gaven ze mooie namen als

als ze die al niet hadden

 

we lazen het asgrijze verleden

we lazen de roetzwarte toekomst

ertussen zat zo goed als niets

 

op een onzekere dag zagen we een vrouw

met een tomaatrode kinderwagen

in de regen en later weer

 

dezelfde vrouw treurig zo treurig

en zeer terneergeslagen

bij een graf prachtig in de zon

 

we telden de flesgroene golven van de zee

we zochten tussen de kille zwarte stenen

in het afgaande water

 

en in het warme witte zand

we vonden niets van waarde

we hadden niets beloofd

 

aan niemand niet