Het was in de tijd

dat het reizen langzaam

ging. Je ging na of je koffer

goed dicht zat, deed er voor de zekerheid

een koordje om. Aan het koordje

een papieren label met daarop

voorletters en achternaam. Straatnaam,

huisnummer, woonplaats, land, wereld.

Je liep over het sintelpad

naar het perron. De trein zou wel

komen en stoppen. Een horloge had je niet.

De klok op het perron stond stil.

Planten met pluisjes groeiden

tussen de tegels. 

De ochtendzon scheen in een stukje glas.

Niet expres. Wel precies. De rails

blonken. Een bruine vogel hipte daartussen

heen en weer, pikte af en toe in het steenslag.

Zocht hij iets? Hoorde hij ook de krekel

die zo hard snerpte? Zocht hij die krekel?

In je zak een kartonnen kaartje.

Enkele reis, derde klasse.

Je pak kriebelde, je das zat te strak.

Je schoenen waren nu al stoffig

en ze knelden een beetje.

Reizen ging langzaam,

groeien snel. In die tijd

reisde je nog alleen

en je wilde eigenlijk nergens heen.