Vlokreeftje

 

Levend, half levend op het strand tussen het wier, onder een plank.

Als ik die optil springen ping ping ping ping ping - denkbeeldige klank van een piano met punaises in de viltjes van de hamers- niet te tellen aantallen strandvlooien alle kanten uit. Zij zijn moeilijk te pakken. En als je er een vangt houdt hij zich doodstil. Plat lijfje, paarlemoerkleurig en

half doorzichtig, een buitenaards maansteenkiezeltje. Met zijn zielige oogjes kijkt hij je aan: laat me gaan, laat me gaan, alstublieft, u heeft alle macht. Angst bepaalde altijd al mijn leven en altijd ben ik aan het toeval overgeleverd. Laat het deze maal grootmoedig zijn.